Mogilka 121/40 - Notowanie 219 (16.01.2026)

-

Kolejno: pozycja, poprzednia pozycja, liczba tygodni, wykonawca i tytuł

01.    02.    06.    Guerilla Toss - CEO of Personal & Pleasure
02.    03.    06.    Stereolab - Fed Up with Your Job
03.    07.    03.    Rochelle Jordan - Doing It Too
04.    04.    05.    Sorry - Today Might Be the Hit
05.    05.    09.    Bill Callahan - The Man I'm Supposed to Be
06.    06.    07.    Allie X - 7th Floor
07.    01.    08.    YMA - 2001
08.    10.    09.    Gorillaz - The God of Lying (feat. IDLES)
09.    14.    04.    Flora Fishbach - Comme Jean Reno (feat. Jean Reno)
10.    18.    06.    PVA - Enough

11.    20.    03.    Baxter Dury - Alpha Dog 
12.    13.    06.    FKA twigs - Girl Feels Good
13.    25.    02.    Chicarica  - Cara
14.    12.    08.    David Byrne - T Shirt
15.    09.    09.    bar italia - Plastered
16.    22.    03.    Homogénica - Fan
17.    29.    02.    thức - nỗi buồn đô thị 
18.    11.    11.    Lily Allen - Fruityloop
19.    15.    07.    Smerz - Feisty
20.    16.    07.    Hatchie - Only One Laughing

21.    23.    04.    Dubstar - We're the Lucky Ones
22.    08.    08.    Bucle Lunar - Subió el maldito dolar
23.    19.    04.    Kula Shaker - Be Merciful
24.    24.    05.    Mandy, Indiana - Magazine
25.    30.    02.    Pulp - The Man Comes Around
26.    27.    04.    Joanita - Occhi da gangster (feat. Frah Quintale)
27.    26.    10.    Gelli Haha - Funny Music
28.    17.    12.    The New Eyes - Highway Man
29.    33.    03.    Gruff Rhys - Dos Amdani
30.    NE.   01.    Morrissey - Make Up Is a Lie

31.    NE.   01.    Miki Berenyi Trio - Ubique
32.    31.    05.    Madison Beer - Yes Baby
33.    NE.   01.    Panchiko - Chapel of Salt
34.    28.    07.    Not for Radio - Puddles
35.    35.    10.    The Mountain Goats - Cold at Night
36.    34.    12.    Sudan Archives - My Type
37.    21.    11.    Ladytron - I See Red
38.    32.    13.    Magdalena Bay - Human Happens
39.    36.    11.    Depeche Mode - In the End
40.    39.    10.    The The - Unrequited

Eksmisja:

z 37 po 13 tyg. The Last Dinner Party - Second Best (max: 1)
z 38 po 13 tyg. CMAT - EURO-COUNTRY (max: 2)
z 40 po 14 tyg. The Divine Comedy - Rainy Sunday Afternoon (max: 5)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Saint Etienne - Glad

-
Saint Etienne ponownie robią muzykę rozrywkową – i to jest bardzo dobra wiadomość. W ostatnich latach odwróceniu uległ kojarzący się z trio parytet komponowania. Wielkomiejski, kawiarniany pop, który dotychczas dyskretnie podpierał się na barkach retro sampli, ustąpił miejsca ambientowym eskapadom, oplecionym dźwiękami otoczenia i szczątkowymi wokalami. W efekcie eksperymenty z dwóch poprzednich płyt – chociaż z grubsza docenione przez krytyków i fanów – zacumowały zespół w porcie, który pozostaje dla mojej percepcji nie do końca dostępny. Nie dlatego, że nie lubię takiej muzyki, lecz przez wzgląd na kontekst – Saint Etienne to nie są pół-awangardowi minimaliści. W takich okolicznościach tym szerzej otwieram ramiona, witając na majowej playliście „ Glad ” . Odpowiedzialny za produkcję Tom Rowlands z The Chemical Brothers mógłby sugerować odbicie w stronę wyszlifowanego grania parkietowego, jednak tutaj czeka na wszystkich ekspertów pewna niespodzianka. Nowy singiel to racze...
Czytaj więcej

Wolf Alice - Bloom Baby Bloom

-
Podczas gdy w wielkanocnym koszyczku od Wolf Alice każdy znajdował swoją pisankę, ja dumałem nad skalą dobrowolnego zaciągu w służbie kampanii na rzecz ich predestynacji. Oczywiście dekadę temu Wielka Brytania miała wszelkie powody, żeby alarmować o kondycji rodzimej muzyki rockowej jako ginącym gatunku. Sam wypatrywałem następców post-britpopowych kapel, które zdążyły już okrzepnąć i jak jeden mąż kończyły swoje świeże podboje w drugiej setce brytyjskiej listy singli. Na uroki Wolf Alice byłem jednak odporny i nie przekonywało mnie nawet używanie w utworach cytatów z Makbeta. Jeżeli już, to gdybym mocniej się skupił, mógłbym rzeczywiście wyciągnąć więcej z ich pierwszych dwóch płyt  – zagranych z pewnym nerwem i pamiętających o dobrych tradycjach brytyjskiej sceny indie początku lat 90. Natomiast  „ Blue Weekend ” , czyli ten krążek, który wszyscy pokochali miłością bezwarunkową, nie pytając mnie nawet o zdanie, odbieram jednoznacznie  – jako wysokobudżetową szafę gr...
Czytaj więcej

Pulp - Got to Have Love

-
„ More ” to nie będzie żaden monolit. Formuła zakładająca, że każde z nagrań stanowi może nie samotną, ale jednak wyspę, z której na najbliższą jest mniej więcej tak samo daleko jak z „ His 'N' Hers ” na „ Different Class ” czy z tej drugiej na „ This Is Hardcore ” , to ewidentnie scenariusz bazowy. O tym się wprost mówi i tym już pachnie powietrze. „ Got to Have Love ” jest w tym układzie katalizatorem wspomnień z okresu, kiedy Pulp wiedzieli już jak czynić magię. Ich britpopowa perspektywa wykraczała daleko poza komponowanie piosenek ze zmodyfikowanych pomysłów wziętych od The Beatles czy The Stone Roses. Byli niedoścignieni w socjologi, a burzliwe i zignorowane przez media początki kariery uelastyczniły ich styl. Zespół zawsze wyraźnie ściągało również na taneczny parkiet, co dobitnie ukazał podszyty kwaśnym disco krążek „ His 'N' Hers ” oraz kilka wcześniejszych singli. „ Got to Have Love ” ląduje właśnie gdzieś na tej wysokości, wybuchając raz po raz w gorącz...
Czytaj więcej